„Nie wiem już, gdzie mam dzwonić”. Mąż walczy o żonę z rakiem i odbija się od systemu

- Ona jest w coraz gorszym stanie. Tu liczą się dni - mówi Paweł Borkowski. Jego 43-letnia żona Agnieszka zaledwie miesiąc temu jeszcze nie wiedziała, że ma raka. Dziś, jak relacjonuje mąż, jest sparaliżowana, choroba postępuje, a on zamiast być tylko przy żonie, wykonuje dziesiątki telefonów między Włocławkiem a Bydgoszczą, próbując doprowadzić do rozpoczęcia leczenia. Opowiada o brakującym dokumencie, badaniach, które miały się nie rozpocząć, problemie z materiałem do diagnostyki, braku łóżek i planowanym wypisie do domu. - Ja nie wiem nawet, gdzie już mam dzwonić - mówi.

Ta historia zaczęła się zaledwie w połowie lipca. Agnieszka Borkowska ma 43 lata. Jak opowiada jej mąż, wcześniej praktycznie nie chorowała.

W połowie lipca zgłosiła się do szpitala z bólem kręgosłupa. Po badaniach rodzina usłyszała diagnozę, która wywróciła jej życie do góry nogami - nowotwór płuca z rozsiewem do kości.

Od tego momentu rozpoczęła się walka. Nie tylko z chorobą.

Tak przynajmniej opisuje ją Paweł Borkowski.

Na początku musimy zaznaczyć bardzo wyraźnie: poniższy tekst przedstawia relację męża chorej kobiety. Ze względu na dramatyczny charakter sytuacji i - według rodziny - szybko pogarszający się stan pacjentki zdecydowaliśmy się opublikować ją jeszcze przed uzyskaniem stanowisk wszystkich placówek i zweryfikowaniem każdego elementu tej historii.

Nie przesądzamy więc, dlaczego doszło do opisywanych przez Pawła Borkowskiego sytuacji, ani kto ewentualnie za nie odpowiada.

Nagłaśniamy sprawę przede wszystkim dlatego, że - jeśli jego relacja znajduje potwierdzenie w dokumentacji - mamy do czynienia z sytuacją wymagającą pilnego wyjaśnienia. A przede wszystkim dlatego, że w centrum tego wszystkiego jest 43-letnia, ciężko chora kobieta, dla której - jak mówi jej mąż - czas nie jest abstrakcyjnym pojęciem.

„Ona jest w coraz gorszym stanie”

Rozmawiamy z Pawłem Borkowskim we wtorek, 11 sierpnia. Spodziewał się, że tego dnia sytuacja wreszcie ruszy do przodu.

Jak opowiada, żona miała zostać przeniesiona z neurochirurgii na pulmonologię. Do przeniesienia jednak nie doszło.

- Wczoraj brakowało dokumentu, który powinien być do badań dołączony, a dzisiaj nikt już o tym dokumencie nie mówił. Dzisiaj mówią o tym, że nie ma materiału do badań i nie można zacząć badań - relacjonuje.

Najbardziej przeraża go upływający czas.

- Ona jest w coraz gorszym stanie. Tu się liczą dni, bo w ciągu trzech tygodni choroba postępuje tak szybko, ten rak się rozsiewa, że tu nie ma czasu na jakieś czekanie. Drugi tydzień jesteśmy w plecy. I teraz, na tę chwilę, nie wiem nic. Po prostu nic - mówi Paweł Borkowski. 

Według jego relacji żona nadal przebywa na neurochirurgii. Tymczasem we wtorek szpital we Włocławku chciał... wypisać ją do domu.

- Ona jest nieporuszająca się, sparaliżowana już jest - mówi mąż.

Zamiast trzymać żonę za rękę, próbuje odnaleźć ją w systemie

Paweł Borkowski opisuje rzeczywistość, w której sam stał się niemal koordynatorem leczenia własnej żony.

Dzwoni do Włocławka. Dzwoni do Bydgoszczy. Rozmawia z lekarzami, pyta o dokumenty, diagnostykę i kolejne kroki. Próbuje ustalić, gdzie jest materiał do badań i kiedy będzie można zdecydować o leczeniu.

- Ja wykonuję telefony tu do Bydgoszczy, do Włocławka, do szpitala... Mam jeszcze onkologów w Bydgoszczy, z którymi też rozmawiam. (...) Ja nie wiem nawet, gdzie już mam dzwonić, bo jestem tak zostawiony trochę sobie. I tak dzwonię po wszystkich, proszę o pomoc, bo może ktoś mi coś jeszcze pomoże - opowiada mężczyzna. 

Jednym z kluczowych elementów diagnostyki mają być badania pozwalające lekarzom określić dalsze leczenie onkologiczne. Borkowski nazywa materiał przekazywany do badań „bloczkami”.

Jak relacjonuje, przez kilka dni był przekonany, że procedura już trwa. W piątek miał otrzymać informację, że wyniki mogą być gotowe na początku kolejnego tygodnia.

- Już się cieszyłem, że już onkologię możemy zacząć. A wczoraj się dowiedziałem, że nie ma jakiegoś dokumentu wysłanego i te badania nie zaczęły się w ogóle, a one trwają dwa tygodnie.

Według niego, brakujący dokument został następnie przesłany. Dzień później miał jednak pojawić się kolejny problem.

- Nagle po konsylium okazało się, że nie ma materiału do badań. (...) Że za mało jest materiału do badań - słyszymy. 

„Pacjent został zgubiony w systemie”

To określenie wraca w rozmowie kilka razy.

Borkowski twierdzi, że wcześniej problem miał dotyczyć również radioterapii.

- Zostaliśmy zagubieni w tym systemie i teraz nie wiadomo, kto tę procedurę zagubił - mówi.

Według jego relacji, opóźnienie miało być na tyle duże, że z Bydgoszczy do Włocławka miał zostać skierowany lekarz, aby rozpocząć radioterapię poza pierwotnym planem.

Teraz - twierdzi - podobny chaos pojawił się wokół diagnostyki potrzebnej do ustalenia leczenia systemowego.

Najpierw miało brakować dokumentu. Później problemem miał okazać się niewystarczający materiał do badań.

Dla administracji mogą to być procedury, dokumenty, terminy i kolejne etapy diagnostyki. Dla Pawła Borkowskiego każda taka informacja oznacza coś znacznie prostszego: kolejny dzień bez odpowiedzi na pytanie, jak ratować jego żonę.

- To są kolejne dni, kolejne godziny, których po prostu nie mamy - mówi.

Z dokumentem od drzwi do drzwi

Już po naszej pierwszej rozmowie Paweł Borkowski zadzwonił ponownie. Tym razem z informacją, która - jak mówi - jeszcze bardziej utwierdziła go w poczuciu, że ciężar organizowania kolejnych etapów leczenia żony spada na niego.

Według jego relacji, otrzymał polecenie, aby osobiście pojechać do Centrum Onkologii przy ul. Łęgskiej, odebrać dokument wymagający zgody pacjentki, następnie zawieźć go do żony przebywającej w szpitalu, uzyskać jej podpis i ponownie odwieźć dokument na Łęgską.

- Mam jutro jechać do pokoju 102, pobrać zgodę, zawieźć ją do pacjenta, żeby pacjent ją podpisał i wrócić do pokoju 102 z tą podpisaną zgodą. Nie można tego mailem wysłać? To koordynator osoby chorej onkologicznie dzwoni do rodziny, żeby to zrobiła? - relacjonuje Paweł Borkowski.

Dla męża 43-latki to kolejny przykład sytuacji, w której zamiast skupić się na ciężko chorej żonie, musi sam przemieszczać się między placówkami i zajmować dokumentami związanymi z jej leczeniem. - To taka parodia systemu, że aż mnie to przeraziło - mówi.

Neurochirurgia mówi: onkologia. Bydgoszcz: nie ma łóżek

Mąż Agnieszki pokazuje jeszcze jeden element tej układanki.

Według jego relacji, lekarz z neurochirurgii miał wskazać, że dalsze leczenie powinno odbywać się na oddziale onkologii klinicznej i chemioterapii w Bydgoszczy.

Borkowski mówi, że ma przed sobą skierowanie do szpitala oznaczone jako „pilne”.

Problem?

– Bydgoszcz nie chce. Bo mówi, że nie ma łóżek – relacjonuje.

Jednocześnie, jak opowiada, konsultowany przez niego lekarz miał zwrócić uwagę na guz naciekający w obrębie kręgosłupa, który powinien zostać usunięty we Włocławku przed leczeniem w Bydgoszczy. 

Borkowski słyszy więc o neurochirurgii, chirurgii onkologicznej, onkologii, pulmonologii i badaniach niezbędnych do dobrania leczenia.

Tyle że jego żona nie jest nazwą oddziału ani numerem skierowania.

Ma 43 lata. Jest świadoma tego, co się wokół niej dzieje. Według męża obecnie nie chodzi.

I czeka.

„Żona zaczęła płakać”

Jeden moment rozmowy szczególnie pokazuje bezradność tej rodziny.

Paweł Borkowski opowiada o informacji, że żona może zostać wypisana do domu:

- Ordynator neurochirurgii powiedział, że pacjent rano zostaje wypisany do domu. No i żona zaczęła płakać, bo ona normalnie funkcjonuje, normalnie myśli, wszystko.

Mężczyzna mówi wprost, że zaczął uruchamiać wszystkie możliwości, jakie miał.

- Wczoraj miałem załatwione po znajomości, już to oficjalnie mówię, przyjęcie...

To zdanie jest być może jednym z najbardziej gorzkich w całej jego opowieści.

Bo pacjent posiada kartę DiLO (Karta Diagnostyki i Leczenia Onkologicznego). Według relacji męża, ma również pilne skierowanie. Jest ciężko chory. A mimo to jej najbliższy człowiek opowiada nam, że próbuje ratować sytuację telefonami i znajomościami.

„Ja jestem zwykłym człowiekiem”

W tej historii nie chcemy dziś wydawać wyroku na żadnego lekarza ani placówkę.

Nie znamy jeszcze odpowiedzi szpitali. Nie wiemy, które opóźnienia wynikały z procedur medycznych, które były nieuniknione, a które - jeśli takie były - wynikały z błędów organizacyjnych. Nie jesteśmy również w stanie na podstawie relacji rodziny oceniać, jakie konkretnie leczenie powinno zostać zastosowane u Agnieszki.

To muszą ustalić lekarze.

Ale trudno przejść obojętnie obok jednego zdania jej męża:

– Ja jestem zwykłym człowiekiem.

Bo właśnie zwykły człowiek powinien móc wejść do systemu ochrony zdrowia z ciężko chorą żoną i mieć poczucie, że system wie, co robić dalej.

Nie powinien sam próbować ustalać, gdzie jest dokument, czy rozpoczęło się badanie, do którego oddziału ma trafić pacjentka i do kogo jeszcze trzeba zadzwonić.

A przynajmniej taki obraz swojej walki przedstawia dziś Paweł Borkowski.

Tu nie chodzi już o procedury. Chodzi o Agnieszkę

Ta historia wymaga odpowiedzi. I będziemy o nie pytać.

Trzeba ustalić, czy rzeczywiście doszło do opóźnienia diagnostyki, dlaczego badania - według relacji rodziny - nie rozpoczęły się w oczekiwanym terminie, skąd pojawiła się informacja o brakującym dokumencie, dlaczego następnie pojawił się problem z materiałem do badań oraz jaki jest obecnie konkretny plan dalszego leczenia 43-latki.

Ale publikujemy tę historię już teraz z jednego powodu.

Agnieszka Borkowska nie może czekać na zakończenie dziennikarskiego dochodzenia.

Jej mąż nie zadzwonił do redakcji po to, żeby prowadzić spór ze szpitalem. Z jego słów przebija przede wszystkim strach człowieka, który patrzy, jak w ciągu kilku tygodni życie jego rodziny rozpada się na kawałki, a jednocześnie ma poczucie, że sam musi popychać kolejne elementy systemu, żeby cokolwiek się wydarzyło.

– Nie wiadomo, co mówić, co robić. (...) Dzwonię po wszystkich, próbuję o pomoc, bo może ktoś mi coś jeszcze pomoże.

Dlatego nagłaśniamy tę historię teraz.

Nie po to, by kogokolwiek osądzić przed uzyskaniem odpowiedzi. Po to, żeby odpowiedzi pojawiły się jak najszybciej.

Bo jeśli relacja Pawła Borkowskiego znajduje potwierdzenie, najważniejszego pytania nie można odłożyć na później: kto i co zrobi teraz, żeby Agnieszka jak najszybciej dostała pomoc, której potrzebuje?

O sprawę zapytaliśmy Wojewódzki Szpital Specjalistyczny we Włocławku. Chcieliśmy wiedzieć m.in., dlaczego - według relacji rodziny - doszło do opóźnień w diagnostyce, skąd wzięły się problemy z dokumentacją i materiałem do badań, dlaczego rozważano wypisanie ciężko chorej pacjentki do domu oraz jaki był plan jej dalszego leczenia.

Zapytaliśmy również, dlaczego mąż pacjentki miał osobiście przewozić między placówkami dokument wymagający podpisu żony.

Otrzymaliśmy taką wiadomość od Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego: 

Szpital - jako podmiot wykonujący działalność leczniczą - jest z mocy prawa zobowiązany do zachowania w tajemnicy informacji związanych z pacjentem, w szczególności dotyczących jego stanu zdrowia, diagnostyki, przebiegu leczenia oraz udzielanych świadczeń zdrowotnych.

Informacje te podlegają szczególnej ochronie również na gruncie przepisów dotyczących ochrony danych osobowych.

W związku z powyższym nie udzielamy prasie informacji dotyczących indywidualnego procesu diagnostycznego i terapeutycznego konkretnych pacjentów.