Hala Mistrzów już nie taka sama? Mocne słowa po piątkowym meczu

Ile jeszcze można tak grać, a właściwie wygrywać jednym punktem? Dopóki Anwil będzie zwyciężał, odpowiedź kibiców może być tylko jedna: nawet zawsze! Włocławscy koszykarze fundują swoim fanom emocje, jakich dawno nie było, a niezwykła seria sześciu kolejnych meczów rozstrzygniętych jednym punktem zaczyna przypominać prawdziwy „rekord świata”.

Kibicowanie Anwilowi Włocławek w tym sezonie zdecydowanie nie jest zajęciem dla osób o słabych nerwach. W piątek (30 października) włocławianie pokonali Stal Ostrów Wielkopolski 83:82, po raz kolejny rozstrzygając losy spotkania w dramatycznych okolicznościach.

 To jest szalone. Nigdy tego nie doświadczyłem

- mówił na konferencji prasowej Deon Edwin komentując temat serii spotkań rozstrzygniętych jednym punktem. 

Rekord Anwilu

Sześć. Dokładnie tyle kolejnych spotkań Anwilu zakończyło się różnicą zaledwie jednego punktu. Nic dziwnego, że wśród kibiców pojawiło się nawet żartobliwe określenie „rekord świata”.

Anwil Włocławek tworzy historię, takiej serii nie miał żaden klub na świecie. Mówi o tym Grzegorz Szybieniecki z kanału "Basket w liczbach".

Gdyby Anwil za każdym razem wychodził z takich końcówek zwycięsko, zapewne wielu kibiców byłoby gotowych zaakceptować taki scenariusz nawet do końca sezonu. Niech będzie nerwowo, niech rywale mają swoje szanse, niech o wszystkim decyduje ostatnia akcja. Byle po końcowej syrenie to włocławianie podnosili ręce w geście triumfu.

W końcu zwycięstwo jednym punktem daje w tabeli dokładnie tyle samo co wygrana dwudziestoma. Problem zaczyna się wtedy, gdy drużyna regularnie pozwala przeciwnikom wracać do gry, a wypracowana wcześniej przewaga znika w ciągu kilku minut. Tak było również w piątek.

Anwil prowadził już dziesięcioma punktami, miał dobre fragmenty gry i znakomicie rzucał z dystansu. Wreszcie! Trafił 11 z 23 prób za trzy punkty, osiągając niemal 48-procentową skuteczność. Samuel Hines Jr zdobył 23 punkty, Lennard Freeman dołożył 13 punktów i osiem zbiórek. A jednak ponownie wszystko rozstrzygało się w końcówce.

Wśród kibiców pojawiają się dwa spojrzenia na tę sytuację. Jedni doceniają, że Anwil potrafi wygrywać wyrównane mecze i zachować zimną krew w decydujących momentach. Inni zastanawiają się, dlaczego zespół nie potrafi wcześniej zamknąć spotkania, kiedy ma już rywala pod kontrolą.

I obie strony mają argumenty.

Bo z jednej strony włocławianie pokazują charakter. Z drugiej trudno nie zauważyć, że regularne rozgrywanie takich końcówek może być sygnałem problemów, które prędzej czy później odbiją się na wynikach.

Co ciekawe, niektórzy kibice zwracają uwagę, że przeciwko Stali ostatnie sekundy były mimo wszystko mniej nerwowe niż w poprzednich spotkaniach. Anwil utrzymywał minimalną przewagę, a przeciwnik nie dostał już okazji do oddania rzutu na zwycięstwo.

To jednak nie zakończyło dyskusji.

Wręcz przeciwnie. Po spotkaniu coraz więcej uwagi zaczęto poświęcać decyzjom trenera Vedrana Bosnicia. Szczególnie jednej, która w zestawieniu z meczowymi statystykami może zaskakiwać.

Trzynaście minut, które wywołały lawinę pytań

Jedna z najciekawszych dyskusji dotyczy Szymona Wójcika. 13 punktów. Pięć zbiórek. Trzy celne rzuty za trzy na pięć prób. Wszystko w zaledwie 13 minut i 18 sekund.To bardzo dobry dorobek jak na tak krótki pobyt na parkiecie. Co więcej, gdy Wójcik grał, Anwil zdobył o sześć punktów więcej od przeciwnika.

A mimo to zawodnik większość spotkania spędził na ławce. Dlaczego koszykarz, który był tak skuteczny, nie otrzymał więcej minut?

To pytanie powraca w ocenach piątkowego meczu. Szczególnie że w tym samym czasie znacznie więcej okazji do gry otrzymał Hans Vanwijn. Belg przebywał na parkiecie przez 29 minut i 32 sekundy. Zdobył siedem punktów, zebrał jedną piłkę i nie trafił żadnej z sześciu prób za dwa punkty.

Oczywiście koszykówka nie sprowadza się wyłącznie do punktów i zbiórek. Zawodnicy mogą mieć zupełnie inne zadania, a trener ocenia również ich pracę w obronie, ustawienie i realizację założeń taktycznych.

Jednak dysproporcja w skuteczności i czasie gry jest na tyle duża, że trudno przejść obok niej obojętnie. Tym bardziej że Wójcik należy do najskuteczniejszych strzelców Anwilu z dystansu w obecnym sezonie.

Czy Bosnić powinien mocniej wykorzystywać jego dobrą dyspozycję? A może są elementy gry, których nie widać w podstawowych statystykach, a które decydują o takiej rotacji? To jeden z tematów, który z pewnością będzie powracał przy kolejnych spotkaniach.

Belg miał się przełamać. Kibice widzą to inaczej

Sytuacja Hansa Vanwijna to osobna historia. Belg wciąż nie przekonuje części kibiców swoją grą pod koszem. W piątek jego dorobek wyglądał szczególnie nietypowo: zero trafień za dwa punkty, ale dwa celne rzuty za trzy. W sumie siedem punktów w niemal pół godziny gry.

Pojawiają się opinie, że zawodnik jest zbyt mało widoczny, unika kontaktu i nie wykorzystuje swoich warunków fizycznych. Niektórzy porównują go nawet z wcześniejszymi podkoszowymi Anwilu, wskazując, że drużynie brakuje obecnie podobnej jakości.

Są jednak również głosy bardziej wyrozumiałe. Vanwijn może potrzebować czasu, aby przyzwyczaić się do fizyczności polskiej ligi i odnaleźć swoje miejsce w systemie Bosnicia. Warto zwrócić uwagę na jego reakcję po jednym z celnych rzutów za trzy punkty. Radość Belga była wyraźna. Być może właśnie takich momentów potrzebuje, żeby odzyskać pewność siebie.

Krótka ławka i wielkie obciążenia. Czy tak można grać przez cały sezon?

Wystarczy spojrzeć na minuty rozegrane przeciwko Stali. Samuel Hines Jr – ponad 34. Lennard Freeman – ponad 33. Edwin – ponad 31. Manu Lecomte – 29. Hans Vanwijn – niemal 30. Tymczasem Mateusz Szlachetka spędził na parkiecie niespełna osiem minut, Dawid Słupiński niewiele ponad cztery, a Bartosz Łazarski nie pojawił się na boisku.

W praktyce największy ciężar spotkania ponownie wzięła na siebie niewielka grupa koszykarzy.

Część kibiców zwraca uwagę, że tak wąska rotacja może mieć konsekwencje w kolejnych tygodniach. Zwłaszcza gdy drużyna regularnie rozgrywa wyrównane spotkania, wymagające ogromnego zaangażowania do ostatnich sekund.

Pojawiają się również pytania o dyspozycję polskich zawodników. Z drugiej strony trudno oczekiwać, że zawodnik grający przez kilka minut będzie w stanie regularnie odmieniać przebieg spotkania.

To jednak wykracza poza ocenę pojedynczego meczu. Bo jeśli trener nie ufa części rezerwowych, podstawowi zawodnicy muszą grać więcej. A im więcej grają, tym trudniej utrzymać intensywność przez cały sezon.

Już w środę (4 listopada) Anwil zmierzy się na wyjeździe z HKK Zrinjski w rozgrywkach ENBL. Trzy dni później czeka go ligowy mecz z Dzikami w Warszawie. Przy takim terminarzu każda dodatkowa możliwość rotacji może okazać się bardzo cenna.

Hala Mistrzów już nie taka sama? Mocne słowa po piątkowym meczu

Nie tylko koszykarze znaleźli się pod lupą kibiców. Duże emocje wzbudziło również zachowanie zorganizowanej grupy fanów podczas spotkania ze Stalą.

Część kibiców bardzo krytycznie ocenia długotrwałe wulgarne przyśpiewki kierowane w stronę rywali. Ich zdaniem doping coraz bardziej przypomina ten znany ze stadionów piłkarskich, a coraz mniej atmosferę, z której przez lata słynęła Hala Mistrzów.

Szczególnie interesujące są opinie osób pamiętających mecze Anwilu jeszcze z czasów Igora Griszczuka. Zwracają uwagę na zmianę charakteru kibicowania. Dawniej trybuny miały reagować przede wszystkim na wydarzenia na parkiecie. Gdy rywal atakował, cała hala potrafiła przeszkadzać mu gwizdami. Gdy Anwil potrzebował wsparcia, doping narastał.

Obecnie, zdaniem części fanów, przyśpiewki bywają prowadzone niezależnie od sytuacji boiskowej. Pojawiają się nawet głosy, że taki sposób kibicowania zamiast aktywizować pozostałych widzów, zniechęca ich do wspólnego dopingu.

Nie wszyscy jednak podzielają tę ocenę. Dla części kibiców spotkania ze Stalą od lat mają szczególny charakter. Rywalizacja obu klubów wywołuje ogromne emocje, a ostrzejszy doping jest przez nich traktowany jako element tej atmosfery.

Niemniej, żywiołowe reakcje kibiców, głośne wsparcie i cała hala, która wraz z zespołem "parła" do zwycięstwa, zwłaszcza w ostatnim fragmencie spotkania, nie uszła uwadze samego Vedrana Bosnica. 

Gorący doping, pozytywny doping, docenił szkoleniowiec Anwilu.

 Czuliśmy wsparcie kibiców i ich doping, szczególnie w ostatnich pięciu minutach spotkania. To bardzo pomogło naszej drużynie

– mówił na konferencji prasowej Vedran Bosnić.

Czy właśnie w tym tkwi rozwiązanie? W dopingu, który nie tylko jest głośny, ale przede wszystkim pomaga drużynie? Dopingu, który płynie z każdego zakątka hali?

Dyskusję o atmosferze dodatkowo podgrzało rzucanie serpentyn na parkiet.

Część kibiców uznała to za element widowiska i tradycji koszykarskich spotkań. Inni zwrócili uwagę, że nawet pozornie niegroźne przedmioty mogą utrudniać prowadzenie meczu i stwarzać zagrożenie dla zawodników.

Kontrowersje wywołał również komentarz telewizyjny dotyczący tej sytuacji. Niektórzy odebrali go jako zbyt ostrą krytykę włocławskiej publiczności. Inni wskazywali, że komentator zwracał przede wszystkim uwagę na bezpieczeństwo zawodników.

Wyprzedana hala, ale wolne krzesełka. Skąd ta różnica?

Wśród tematów dotyczących atmosfery pojawiło się jeszcze jedno pytanie. Jak to możliwe, że przed meczem ogłaszany jest komplet sprzedanych wejściówek, a podczas spotkania na trybunach widać wolne miejsca?

Wyjaśnienie może być prostsze, niż się wydaje. Komunikat o wyprzedaniu dostępnych biletów nie musi oznaczać, że każda osoba posiadająca wejściówkę rzeczywiście pojawi się w hali. Część pustych miejsc może należeć do nieobecnych karnetowiczów. Znaczenie mogą mieć również niewykorzystane pule miejsc przeznaczonych dla partnerów klubu. Nie oznacza to jednak, że znamy dokładną skalę tego zjawiska.

A jak Wy to widzicie? Czy doping rzeczywiście się zmienia, czy takie emocje zawsze były częścią koszykówki we Włocławku? Piszcie, co Was zastanawia i jakie sytuacje powinniśmy dokładniej przeanalizować. Wasze spostrzeżenia mogą stać się punktem wyjścia do kolejnego wydania Strefy Anwilu.