Odejście Van Wijna i środki na transfer. Czy jedna zmiana pomoże?

Najpierw bolesna porażka z Dzikami, teraz zimny prysznic w Hali Mistrzów. Włocławscy fani, ale też cała społeczność spod znaku #plk zastanawiają się co należy zrobić, by odmienić grę zespołu Vedrana Bosnicia. Odejście Hansa Vanwijna uwalnia znaczne środki na transfer. Czy klub wykorzysta tę szansę, żeby rozwiązać problemy, które coraz wyraźniej widać na parkiecie? Czy jeden transfer może odmienić drużynę?

Po porażce z AMW Arką Gdynia 67:79 trudno było znaleźć wiele powodów do optymizmu. Anwil rozpoczął spotkanie obiecująco, prowadził nawet dziesięcioma punktami, ale z czasem coraz wyraźniej ustępował rywalom.

Jeszcze po pierwszej kwarcie gospodarze wygrywali 22:17. Do przerwy przegrywali już 37:39, a w trzeciej odsłonie zdobyli zaledwie 12 punktów. Arka spokojnie budowała przewagę, która w pewnym momencie wynosiła 15 punktów.

Sam bilans 3:4 nie martwi fanów. Część z nich zwraca uwagę, że porażki z Legią, Dzikami, Arką i Zastalem można było brać pod uwagę jeszcze przed sezonem. Znacznie bardziej niepokoją ich styl gry i dyspozycja zawodników, którzy mieli stanowić o sile zespołu. To ważna obserwacja, szczególnie gdy spojrzymy na dotychczasowe zwycięstwa Anwilu.

Włocławianie pokonali Górnika Wałbrzych 88:87, Czarnych Słupsk 79:78 i Stal Ostrów Wielkopolski 83:82. Wszystkie trzy wygrane przyszły różnicą zaledwie jednego punktu. Z kolei ostatnie dwie porażki, z Dzikami i Arką, to już odpowiednio 21 i 12 punktów straty.

Nie oznacza to, że wcześniejsze zwycięstwa były przypadkowe. Pokazuje jednak, jak niewielki margines błędu miał dotychczas Anwil. I właśnie dlatego dyskusja zaczyna wykraczać poza pytanie, czy zespół powinien mieć na koncie jedno zwycięstwo więcej.

Miała być twarda obrona. Liczby nie dają spokoju

Przed sezonem sporo mówiło się o intensywności i twardej defensywie, która miała być jednym z fundamentów zespołu Vedrana Bosnicia. Tymczasem po siedmiu ligowych spotkaniach Anwil stracił już 573 punkty, czyli średnio blisko 82 na mecz. Więcej oddają rywalom m.in. Trefl Sopot, Astoria Bydgoszcz, Czarni Słupsk i Twarde Pierniki Toruń.

Jednak ostatnie mecze pokazują, dlaczego defensywa Anwilu zaczyna budzić coraz więcej pytań. Dziki Warszawa zdobyły przeciwko włocławianom 96 punktów, a Arka Gdynia skutecznie wykorzystywała przewagę pod koszem. Mate Vucić zebrał aż 17 piłek, z czego siedem w ataku.

Były zawodnik Anwilu zakończył spotkanie z 13 punktami i aż 17 zbiórkami, w tym siedmioma ofensywnymi. Dołożył trzy asysty, przechwyt i blok. Co ciekawe, Vucić trafił tylko cztery z dziewięciu rzutów za dwa punkty. Nie potrzebował jednak znakomitej skuteczności, żeby odegrać ogromną rolę w zwycięstwie Arki. Jego aktywność pod tablicami zapewniała gdynianom dodatkowe posiadania i pozwalała kontrolować tempo spotkania.

Po meczu trener Arki Mantas Cesnauskis podkreślał znaczenie odpowiedniego nastawienia podczas gry w Hali Mistrzów.

- Często to podkreślam zawodnikom, że aby wygrać w tej hali trzeba mieć zimną głowę i wielkie jaja. I my to moim zdaniem pokazaliśmy - mówił szkoleniowiec.

Trudno nie dostrzec kontrastu. Goście potrafili zachować spokój w trudnych momentach, podczas gdy Anwil po dobrym początku stopniowo tracił kontrolę nad spotkaniem.

Pięć trójek i pytanie o konstrukcję drużyny

W dyskusjach po meczu z Arką mocno wybrzmiewa również problem rzutów z dystansu. Anwil trafił pięć z 18 prób, czyli 27,8 procent. Tydzień wcześniej przeciwko Dzikom Warszawa miał sześć celnych trójek. Łącznie daje to zaledwie 11 trafień w dwóch ligowych spotkaniach.

Jeżeli rywal nie musi respektować zagrożenia ze strony kilku strzelców, może mocniej zabezpieczać pole trzech sekund. Wtedy trudniej o wejścia pod obręcz, podania do środkowych i otwarte pozycje. W meczu z Arką ofensywa Anwilu wyglądała momentami właśnie w ten sposób.

Początkowa energia i trafienia Lennarda Freemana pozwoliły zbudować przewagę. Gdy jednak gdynianie uporządkowali obronę, gospodarze mieli coraz większe problemy ze zdobywaniem punktów. Brak odpowiedniego rozstawienia zawodników, trudności po zmianach krycia i zbyt częste kończenie akcji indywidualnymi pojedynkami sprawiały, że ofensywa stawała się przewidywalna.

Warto przy tym zauważyć, że Arka sama nie zachwycała rzutami za trzy. Również trafiła pięć z 18 prób. Mimo tego wygrała różnicą 12 punktów.

To pokazuje, że problem Anwilu nie sprowadza się wyłącznie do braku strzelców. Dotyczy także organizacji ataku, ruchu zawodników bez piłki i wykorzystywania ich mocnych stron. Pojawia się więc pytanie, czy obecny skład został odpowiednio dopasowany do koszykówki, którą chce grać Vedran Bosnić.

Co dzieje się z zawodnikami, którzy mieli prowadzić ten zespół? W komentarzach pojawia się coraz więcej pytań o dyspozycję poszczególnych koszykarzy. Lennard Freeman rozpoczął spotkanie z Arką bardzo dobrze. Trafiał z dystansu, napędzał ofensywę i pomógł Anwilowi zbudować przewagę. Później jednak jego wpływ na grę wyraźnie zmalał. Podobne wątpliwości dotyczą innych zawodników, którzy mieli odgrywać ważne role w ofensywie.

Emmanuel Lecomte zdobył przeciwko Arce 10 punktów. Tyle samo dołożył Deon Edwin. Najskuteczniejszym koszykarzem Anwilu był Samuel Hines Jr, autor 17 punktów.

Nie chodzi jednak tylko o indywidualne zdobycze.

Włocławianie potrzebują zawodników, którzy potrafią przejąć odpowiedzialność za organizację gry, kiedy przeciwnik zaczyna dominować. Tymczasem po dobrych fragmentach następują przestoje, a ofensywa coraz częściej opiera się na trudnych, indywidualnych rozwiązaniach.

Anwil ma pieniądze na transfer. Tylko kogo tak naprawdę potrzebuje?

Odejście Hansa Vanwijna otwiera przed Anwilem nowe możliwości. Belg, według medialnych doniesień, otrzymał ofertę, która oznacza dla niego kilkukrotną podwyżkę wynagrodzenia.

Anwil z kolei otrzyma pieniądze za rozwiązanie umowy z zawodnikiem, którego dotychczasowa gra nie przekonywała. A dodatkowo włocławski klub uwalnia środki przeznaczone na jego wynagrodzenie. Jak wskazuje Karol Wasiek, Vanwijn należał do najlepiej opłacanych zawodników Anwilu.

Sam Belg we Włocławku nie spełnił oczekiwań. W rozgrywkach ligowych zdobywał średnio 7,7 punktu, a jego skuteczność za trzy wynosiła zaledwie 18 procent. W "pożegnalnym spotkaniu" z Arką zanotował pięć punktów i trzy zbiórki. Kiedy przebywał na parkiecie, Anwil stracił o 15 punktów więcej, niż zdobył. Taki wskaźnik nie jest wyłącznie oceną jednego koszykarza, ale pokazuje, jak trudny był to wieczór dla całej drużyny.

Rozstanie z Vanwijnem nie rozwiązuje jednak najważniejszego problemu. W komentarzach pojawia się coraz więcej wątpliwości, czy wymiana jednego zawodnika wystarczy, żeby poprawić grę Anwilu.

I trudno się temu dziwić. Włocławianie mają problemy z rzutami za trzy punkty, organizacją ataku i utrzymaniem odpowiedniej intensywności przez całe spotkanie.

Czy w takim razie klub powinien szukać klasycznego silnego skrzydłowego, który zastąpi Vanwijna? A może znacznie większą wartość miałby koszykarz potrafiący regularnie trafiać z dystansu i rozciągać obronę przeciwnika?

Wśród kibiców pojawiają się również głosy, że drużyna potrzebuje dodatkowego rzucającego obrońcy. Niektórzy idą jeszcze dalej, przekonując, że obecne problemy są na tyle szerokie, iż jeden transfer niewiele zmieni. Warto przy tym pamiętać o Jacku Forreście i Josiahu Strongu, którzy pozostają poza grą z powodu kontuzji.

Ich powrót może wpłynąć na rotację i możliwości ofensywne zespołu. Klub musi ocenić nie tylko to, czego drużynie brakuje obecnie, ale również jak będzie wyglądała po powrocie kontuzjowanych.

We Włocławku trwa odliczanie, a Anwil już prowadzi rozmowy z potencjalnymi kandydatami.

Anwil na dwóch frontach

Przed włocławianami kolejne spotkania, które mogą wpłynąć na atmosferę wokół klubu. Już 17 listopada Anwil ma zagrać na wyjeździe z Alkarem Sinj w European North Basketball League. Cztery dni później czeka go ligowe starcie z Kingiem Szczecin.

Europejskie rozgrywki oznaczają dodatkowe obciążenie dla drużyny, która nie dysponuje obecnie pełną rotacją. Liderzy znów będą musieli grać "duże minuty".

A jak Wy to oceniacie? Czekamy na Wasze głosy i opinie!