Na otyłość choruje już 9 milionów Polaków, a lekarze ostrzegają, że w najbliższych latach liczba ta będzie rosła. Mimo skali problemu choroba wciąż bywa sprowadzana do prostego osądu: za dużo je, za mało się rusza. Zdaniem ekspertów to jeden z najbardziej szkodliwych mitów w medycynie. 

Dr n. med. Szymon Suwała, endokrynolog i obesitolog, wyjaśnił w programie „O zdrowiu przy kawie" na WP abcZdrowie, że predyspozycja do otyłości w około 70 procentach leży prawdopodobnie w genach. To oznacza, że większość czynników ryzyka jest poza kontrolą pacjenta. 

Choroba otyłościowa to przede wszystkim zaburzenie metabolizmu, nie kwestia wyglądu. Pierwsze sygnały alarmowe to wyniki badań: stan przedcukrzycowy, zaburzony lipidogram, wzrost ciśnienia tętniczego. Warto je monitorować regularnie u lekarza rodzinnego. 

Ważną rolę odgrywa też psychika. Otyłość ma podłoże neurohormonalne i wpływa na ośrodkowy układ nerwowy. Jednym z jej fenotypów jest jedzenie pod wpływem emocji – mechanizm, którego pacjent często nie kontroluje świadomie. Ekspert zaznaczył, że choroba ma kilka różnych fenotypów i nie można jej upraszczać do jednego schematu. 

Nie wolno mówić w chorobie otyłościowej o winie pacjenta

– podkreślił dr Suwała. 

Dieta i leki – bez prostych ścieżek 

Właściwe odżywianie pozostaje jednym z fundamentów leczenia, ale też tu diabeł tkwi w szczegółach. Badania pokazują, że przesuwanie głównych posiłków na drugą połowę dnia może być zgubne. Lepsza jest wcześniejsza kolacja niż rezygnacja ze śniadania. 

Farmakoterapia – w tym popularne ostatnio leki z grupy agonistów GLP-1 – nie jest drogą na skróty. Jak zaznaczył specjalista, leczenie otyłości nie ma prostej ścieżki i wymaga podejścia kompleksowego, uwzględniającego zarówno styl życia, jak i aspekty metaboliczne oraz psychologiczne. 

Treści w serwisie służą celom informacyjno-edukacyjnym i nie zastępują konsultacji lekarskiej.