Od 15 lat temu we Włocławku działa Okno Życia. Diecezja wyjaśnia, jak działa to miejsce i co dzieje się w momencie, gdy pojawia się w nim dziecko. Ile dzieci tam pozostawiono?

Dokładnie 15 lat temu we Włocławku uruchomiono Okno Życia – miejsce, które daje szansę w najtrudniejszych sytuacjach. Powstało 25 marca 2011 roku, w uroczystość Zwiastowania Pańskiego, jako część obchodów jubileuszu 600-lecia konsekracji włocławskiej katedry. Poświęcił je ówczesny biskup włocławski Wiesław Mering.

Okno działa przy klasztorze Sióstr Wspólnej Pracy od Niepokalanej Maryi przy ul. Orlej. To właśnie tam, przez całą dobę, ktoś czuwa.

Czuwamy dwadzieścia cztery godziny na dobę

– podkreśla m. Agata Błaszczyk, przełożona generalna zgromadzenia.

Anonimowość i natychmiastowa reakcja. Ile dzieci pozostawiono?

Idea Okna Życia opiera się na prostym, ale kluczowym założeniu – bezpieczeństwie dziecka i anonimowości rodzica. Noworodek może zostać tam pozostawiony bez ujawniania tożsamości, bez ryzyka prawnego i bez narażania jego życia.

Samo miejsce jest odpowiednio przygotowane – wyposażone w ogrzewanie, wentylację i system alarmowy. Gdy tylko pojawi się dziecko, sygnał natychmiast trafia do sióstr.

Od uruchomienia alarmu do momentu, gdy niemowlę zostaje wzięte na ręce, mijają zaledwie minuty. Następnie powiadamiane są służby – pogotowie i policja, a dziecko trafia do szpitala. Tam rozpoczyna się procedura nadania tożsamości i zapewnienia dalszej opieki.

– Najważniejsze jest to, że dziecko żyje, nie zostało porzucone w niebezpiecznym miejscu – mówi m. Agata Błaszczyk.

Jeśli chodzi o liczbę dzieci pozostawionych tam dotychczas, diecezja nie podaje dokładnych danych, określając ją jedynie jako „kilkoro”.

Trudna decyzja, realna pomoc

Choć decyzja o pozostawieniu dziecka w Oknie Życia jest niezwykle trudna, podkreśla się, że jest to również forma troski i odpowiedzialności. To rozwiązanie ostateczne, ale pozwalające uniknąć tragedii.

Zgodnie z obowiązującymi przepisami kobieta, która decyduje się na taki krok, nie ponosi odpowiedzialności karnej. Od 2019 roku, jeśli nie ma przesłanek o przestępstwie, nie są prowadzone czynności w kierunku ustalenia tożsamości rodziców.

Nie tylko alarm – także modlitwa

Dla sióstr posługa nie kończy się w momencie przekazania dziecka do szpitala. Wręcz przeciwnie – dzieci oraz ich rodzice pozostają obecni w modlitwie.

Modlimy się za rodziców, którzy oddali te dzieci i za tych, którzy je teraz wychowują

– mówi przełożona zgromadzenia.

Siostry angażują się także w Dzieło Duchowej Adopcji, które polega na codziennej modlitwie w intencji dzieci zagrożonych jeszcze przed narodzeniem.

Alarm nie zawsze oznacza dziecko

Choć we włocławskim Oknie Życia pozostawiono do tej pory kilkoro dzieci, alarm uruchamiał się znacznie częściej. Zdarza się, że ktoś otwiera okno z ciekawości lub dla żartu.

Dla dyżurujących sióstr każdy sygnał jest jednak równie ważny. Każdy dźwięk oznacza gotowość do działania, bez względu na to, co zastaną po drugiej stronie.

Pomoc zaczyna się wcześniej

Okno Życia to rozwiązanie ostateczne. Dlatego równolegle rozwijane są inicjatywy mające wspierać rodziców wcześniej, zanim znajdą się w sytuacji bez wyjścia.

Jednym z takich miejsc jest Centrum Opieki Perinatalnej im. bł. Rodziny Ulmów w Sieradzu, prowadzone przez Caritas. Rodzice mogą tam liczyć na bezpłatną pomoc psychologiczną, duchową i materialną, również w sytuacjach trudnych diagnoz prenatalnych czy żałoby po stracie dziecka.

Jak podkreśla ks. dr Jacek Kędzierski, wsparcie dostępne jest od pierwszego momentu kryzysu, tak aby rodzice nie pozostawali sami w najtrudniejszych decyzjach.

Okna życia w Polsce

W Polsce działa obecnie około 70 okien życia. Pierwsze powstało 20 lat temu w Krakowie z inicjatywy Caritas Archidiecezji Krakowskiej. Na przestrzeni lat w oknach życia prowadzonych przez Caritas pozostawiono już ponad 180 dzieci.

Idea takich miejsc sięga jednak znacznie dalej – najstarsze znane okno życia pochodzi z 1198 roku i znajduje się w Rzymie.