42 punkty w 10 minut! "Policzek dla kibiców”

42:15 po pierwszej kwarcie, 21 strat i coraz więcej pytań, na które we Włocławku brakuje odpowiedzi. Po bolesnej porażce z Dzikami Warszawa dyskusja nie dotyczy już tylko trenera i zawodników. Pod lupą znalazł się także dyrektor sportowy, wraca temat kontuzjowanych koszykarzy, a część kibiców zaczyna zastanawiać się, czy obecny skład w ogóle da się naprawić.

42 punkty w dziesięć minut. Tego nie da się łatwo wytłumaczyć

Wynik 96:75 nie wygląda szczególnie dobrze. Problem w tym, że nie oddaje tego, co wydarzyło się w Warszawie. Po dziesięciu minutach Dziki prowadziły 42:15. Do przerwy było 59:31, a największa przewaga gospodarzy wyniosła aż 35 punktów. Anwil wygrał ostatnią kwartę 26:15, ale wtedy losy spotkania były już praktycznie rozstrzygnięte.

W dyskusjach pojawiają się określenia "blamaż", "brak charakteru" i "policzek dla kibiców". Nie chodzi wyłącznie o przegraną. Chodzi o sposób, w jaki drużyna pozwoliła rywalowi zbudować tak ogromną przewagę.  Liczby są bezlitosne. Dziki zdobyły 31 punktów po stratach Anwilu, a włocławianie popełnili ich aż 21. Gospodarze mieli również 33 asysty przy 16 Anwilu. To różnica, która wiele mówi o organizacji gry obu zespołów.

Jeszcze bardziej wymowne jest zestawienie punktów zdobytych spod kosza: 50:34 dla Dzików.

Po spotkaniu trener Vedran Bosnić przyznał, że w pierwszej kwarcie jego drużyna wyglądała tak, jakby nie było jej na parkiecie. Zabrakło walki i odpowiedniej agresywności. Tyle że wśród kibiców coraz częściej pojawia się pytanie: dlaczego?

Dwie nieobecności, które wracają na każdej konferencji

Forrest i Strong. Te dwa nazwiska od tygodni są jednym z najważniejszych tematów wokół Anwilu. Ich nieobecność ogranicza możliwości trenera, skraca rotację i zwiększa obciążenie pozostałych zawodników. Tego trudno nie zauważyć.

Ale pojawia się również druga strona dyskusji. Koszykarski dziennikarz Grzegorz Szybieniecki zwrócił na platformie X uwagę na pewną sprzeczność. Bosnić kolejny raz mówi o dwóch brakujących zawodnikach, tymczasem klub sprowadził już Deona Edwina, a drużyna występuje z pięcioma obcokrajowcami.

Powrót kontuzjowanych może więc oznaczać konieczność kolejnych decyzji dotyczących składu i rotacji. Wśród kibiców coraz głośniej wybrzmiewa pytanie o konkretne terminy. Kiedy Forrest i Strong będą zdolni do gry? A kiedy będą w stanie pomóc drużynie na poziomie, którego się od nich oczekuje? To przecież nie jest to samo.

Powrót do treningów nie oznacza automatycznie powrotu do formy meczowej. Szczególnie gdy zawodnik stracił znaczną część przygotowań i musi odbudować rytm gry. Nie brakuje opinii, że klub powinien przedstawić bardziej szczegółowe informacje o sytuacji zdrowotnej obu koszykarzy. Na razie nie ma potwierdzonej daty, od której obaj będą gotowi do pełnego obciążenia meczowego.

A terminarz nie zamierza czekać.

Zero punktów Vanwijna. Problem znacznie większy niż jeden słaby mecz?

W Warszawie Belg spędził na parkiecie niespełna 15 minut. Nie zdobył ani jednego punktu, pudłując wszystkie trzy rzuty z gry. To oczywiście tylko jeden mecz. Ale krytyka nie dotyczy wyłącznie jego dorobku punktowego.

Kibice zwracają uwagę na brak dynamiki, ograniczony wpływ na atak i trudności w obronie. Część uważa, że zawodnik, który miał być ważnym elementem zespołu, obecnie nie daje jakości odpowiadającej oczekiwaniom.

Są też głosy, że po kontuzji Vanwijn potrzebuje czasu, którego w realiach obecnej sytuacji Anwilu zaczyna brakować.

Podobne emocje budzi Manu Lecomte. Belg zdobył przeciwko Dzikom 10 punktów, ale dyskusja wokół jego gry dotyczy przede wszystkim organizacji ataku i defensywy. Kibice wskazują, że rywale zbyt łatwo mijają pierwszą linię obrony, a Anwil ma problemy ze stwarzaniem dogodnych pozycji.

Nie wszyscy zgadzają się jednak z tak surową oceną rozgrywającego. Pojawiają się również opinie, że Lecomte ma umiejętności odpowiednie do polskiej ligi, ale potrzebuje lepiej dopasowanych partnerów. Bez zawodników regularnie trafiających z dystansu obrona rywala może skupiać się na zatrzymywaniu penetracji i gry pod koszem.

Sześć trójek i 21 strat. Tak trudno wygrać z dobrze zorganizowanym rywalem

Anwil trafił w Warszawie zaledwie sześć rzutów za trzy punkty. Co ciekawe, oddał tylko 17 takich prób. Przy tak ograniczonym zagrożeniu z dystansu rywale mogą zagęszczać przestrzeń bliżej kosza. Zawodnikom trudniej wówczas wchodzić pod obręcz, a akcje jeden na jednego wymagają znacznie większego wysiłku.

W dyskusjach kibiców powraca zarzut, że drużynie brakuje klasycznych strzelców, atletyzmu i zawodników potrafiących samodzielnie wykreować przewagę.

Nie jest to problem, który można rozwiązać samą mobilizacją.

Warto przy tym spojrzeć na Samuela Hinesa. W Warszawie zdobył 13 punktów i spędził na parkiecie 33 minuty i 28 sekund. Przy ograniczonej rotacji jego obciążenie staje się kolejnym powodem do niepokoju. Bo nawet jeśli zawodnicy dają z siebie maksimum, trudno oczekiwać, że przez kolejne tygodnie będą w stanie bez konsekwencji nadrabiać wszystkie braki kadrowe.

De Rycke pod lupą. Gdzie jest obiecana nowoczesna koszykówka?

Po meczu z Dzikami krytyka coraz wyraźniej przesuwa się z parkietu w stronę gabinetów.

W dyskusjach regularnie pojawia się nazwisko dyrektora sportowego Leo De Rycke. Kibice pytają o sens poszczególnych transferów, jakość polskiej rotacji i dopasowanie zawodników do koncepcji Vedrana Bosnicia.

Przed sezonem zapowiadano drużynę grającą nowoczesną, intensywną koszykówkę. Tymczasem w Warszawie to Dziki pokazały szybkość, ruch piłki, agresję i umiejętność wykorzystywania słabości przeciwnika. Anwil momentami wyglądał jak zespół nieprzygotowany do takiego tempa.

Pojawiają się również pytania o pieniądze. Część kibiców uważa, że nawet przy ograniczeniach budżetowych można było zbudować bardziej zrównoważony skład. Inni przypominają, że rzeczywiste środki przeznaczone na zawodników nie muszą odpowiadać całemu budżetowi klubu. Bez szczegółowego zestawienia wydatków trudno uczciwie rozstrzygnąć ten spór.

Jedno jest pewne - Leo de Rycke ma o czym myśleć. 

Bosnić mówi o brakach. Wszyscy zwracają uwagę na obciążenia

Jest jeszcze jeden problem, który coraz częściej przewija się w dyskusjach kibiców, ale również dziennikarzy zajmujących się basketem - ogromne obciążenie podstawowych zawodników Anwilu. Przy tak wąskiej rotacji liderzy regularnie spędzają na parkiecie ponad 30 minut. A przecież to dopiero początek sezonu.

Przed włocławianami kolejne tygodnie, w których mecze ligowe będą przeplatać się z występami w ENBL. Spotkania co trzy, cztery dni, podróże, treningi i coraz mniej czasu na regenerację. Trudno oczekiwać, że ci sami zawodnicy będą nieustannie grać na wysokiej intensywności, szczególnie gdy już teraz muszą nadrabiać braki kadrowe. Wśród kibiców pojawiają się obawy, że dalsze przeciążanie liderów może odbić się nie tylko na ich dyspozycji, ale również zwiększyć ryzyko kolejnych urazów.

I tu pojawia się pytanie: czy Anwil nie płaci już dziś za zbyt krótką ławkę, a prawdziwe konsekwencje zobaczymy dopiero za kilka tygodni?

Realne cele czy nierealne oczekiwania?

Wśród ostrych ocen pojawiają się również głosy bardziej wyważone. Część kibiców przypomina, że celem Anwilu na obecny sezon jest awans do fazy play-off, a niekoniecznie walka o mistrzostwo Polski. W takim ujęciu pojedyncza wysoka porażka wygląda zupełnie inaczej. 

Inni odpowiadają, że nawet jeśli ambicje sportowe są mniejsze, nie można akceptować takiej postawy jak w pierwszej kwarcie spotkania z Dzikami.

Pojawia się też określenie „sezon przejściowy”. I tu zaczyna się kolejna dyskusja. Przejściowy, czyli właściwie jaki? Czy klub buduje fundament pod przyszłość? Czy obecne wyniki są ceną za długofalowy projekt? A może to po prostu próba obniżenia oczekiwań?

Włocławscy kibice doskonale pamiętają, jak wiele razy w ostatnich sezonach mówiono o nowym otwarciu. Dlatego sama obietnica, że będzie lepiej, coraz rzadziej wystarcza. 

Arka, King, Śląsk. Kalendarz nie daje chwili spokoju

Najbliższe tygodnie mogą szybko zweryfikować, czy mecz z Dzikami był wyjątkowo bolesną wpadką, czy zapowiedzią większych problemów. Już 13 listopada Anwil podejmie Arkę Gdynia. Następnie, 17 listopada, zagra na wyjeździe z Alkarem Sinj w rozgrywkach ENBL, a 21 listopada czeka go ligowy wyjazd do Szczecina na spotkanie z Kingiem.

Na początku grudnia do Hali Mistrzów przyjadą Śląsk Wrocław i MKS Dąbrowa Górnicza. To seria spotkań, w której trudno będzie ukryć słabości.

A Wy jak oceniacie sytuację Anwilu? Czy największym problemem jest konstrukcja drużyny, decyzje trenera, czy przedłużające się kontuzje? A może po sześciu kolejkach na radykalne oceny jest jeszcze za wcześnie? Napiszcie, co Was najbardziej niepokoi i na jakie pytania klub powinien odpowiedzieć. Do najciekawszych wątków wrócimy w kolejnej Strefie Anwilu.