materiały partnera
Sankcja wynika z art. 45 ustawy z 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, stanowiącej implementację unijnej dyrektywy 2008/48/WE. Dotyczy kredytów konsumenckich, czyli zobowiązań zaciąganych przez osoby fizyczne na cele niezwiązane z działalnością gospodarczą, o wartości nieprzekraczającej 255 550 zł. Obejmuje kredyty gotówkowe, pożyczki, kredyty ratalne, karty kredytowe i limity w rachunku, natomiast nie obejmuje kredytów hipotecznych, które podlegają odrębnej ustawie. Warto zaznaczyć, że sankcja nie unieważnia umowy — umowa nadal wiąże strony, ale staje się dla konsumenta całkowicie nieodpłatna.
Ustawa wymienia konkretny katalog naruszeń. W praktyce najczęściej spotykane są: nieprawidłowo wyliczona rzeczywista roczna stopa oprocentowania, błędnie wskazana całkowita kwota kredytu lub całkowity koszt kredytu, naliczanie odsetek od kwoty obejmującej skredytowaną prowizję, brak lub wadliwa informacja o prawie odstąpienia od umowy w terminie czternastu dni, brak informacji o zasadach i terminach spłaty, a także przekroczenie ustawowego limitu pozaodsetkowych kosztów kredytu. Istotne jest to, że odpowiedzialność za poprawność dokumentu spoczywa w całości na kredytodawcy jako profesjonaliście — dlatego nawet uchybienie, które na pierwszy rzut oka wydaje się formalnością, może stanowić samodzielną podstawę sankcji.
Kancelaria prowadzi sprawy dotyczące sankcji kredytu darmowego dla konsumentów w sporach zarówno z bankami, jak i z instytucjami pożyczkowymi.
Uprawnienie do złożenia oświadczenia wygasa po upływie roku od dnia wykonania umowy. W przypadku kredytu spłaconego zgodnie z harmonogramem będzie to zwykle rok od zapłaty ostatniej raty; przy wcześniejszej spłacie — rok od dnia całkowitego uregulowania zobowiązania. Jest to termin zawity, co oznacza, że po jego upływie uprawnienie po prostu przestaje istnieć i nie można go przywrócić. To właśnie z powodu tego terminu tak wielu konsumentów traci możliwość odzyskania pieniędzy — nie dlatego, że ich umowa była poprawna, ale dlatego, że zwlekali z jej sprawdzeniem. Jeżeli kredyt został spłacony niedawno lub jest wciąż spłacany, warto zweryfikować dokumenty bez odkładania sprawy.
Oświadczenie sporządza się na piśmie i kieruje do kredytodawcy. Powinno zawierać dane konsumenta, oznaczenie umowy wraz z datą jej zawarcia, wskazanie konkretnych naruszeń wraz z podaniem podstawy prawnej oraz jednoznaczne żądanie rozliczenia kredytu jako darmowego wraz ze zwrotem pobranych kosztów. Dokument najlepiej wysłać listem poleconym za potwierdzeniem odbioru — w ewentualnym sporze sądowym trzeba będzie wykazać zarówno treść oświadczenia, jak i datę jego dotarcia do adresata. Ogólnikowe pismo bez wskazania konkretnych uchybień jest łatwe do zakwestionowania, dlatego przygotowanie oświadczenia warto powierzyć prawnikowi.
Instytucje finansowe niemal zawsze odmawiają uznania sankcji na etapie przedsądowym. Odmowa nie przesądza jednak o niczym — jest standardowym elementem procedury, a ocena zasadności zarzutów należy ostatecznie do sądu. Linia orzecznicza w sprawach o sankcję kredytu darmowego z roku na rok umacnia się na korzyść konsumentów, a Trybunał Sprawiedliwości UE potwierdził zgodność polskiej regulacji z prawem unijnym. Kwoty odzyskiwane w tego rodzaju sprawach zależą od wysokości kredytu i poniesionych kosztów; przy typowych kredytach gotówkowych mieszczą się zwykle w przedziale od kilkunastu do kilkudziesięciu tysięcy złotych.
Sprawy o sankcję prowadzimy również poza Częstochową — między innymi w ramach obsługi klientów z regionu, obejmującej sankcję kredytu darmowego w Katowicach. Aby sprawdzić, czy Twoja umowa zawiera uchybienia uzasadniające skorzystanie z sankcji, skontaktuj się z kancelarią.
Niniejszy artykuł ma charakter informacyjny i edukacyjny. Nie stanowi porady prawnej. Każda sprawa wymaga indywidualnej analizy prawnej. W celu uzyskania profesjonalnej pomocy prawnej prosimy o kontakt z kancelarią.
