Bez rozgłosu, w obecności bliskich i przy piosence Dawida Podsiadły. W powiecie bydgoskim pochowano brutalnie zamordowaną 24-letnią Klaudię z Torunia.

W sobotę (5 lipca) w Wierzchucinku w województwie kujawsko-pomorskim odbyła się ceremonia pogrzebowa Klaudii – 24-letniej torunianki, która zginęła w wyniku brutalnego ataku. Jak podaje TVP Bydgoszcz, uroczystość została zorganizowana bez rozgłosu, na prośbę rodziny, która wcześniej nie informowała o miejscu i czasie pożegnania.

Na cmentarzu pojawili się bliscy, mieszkańcy gminy Sicienko oraz przedstawiciele lokalnych władz. Z relacji uczestników wynika, że pogrzeb był inny niż wszystkie – na drogach prowadzących do miejscowości widoczna była policja, a samo pożegnanie przebiegało w wyjątkowo intymnej atmosferze.

– Podczas pożegnania zagrano piosenkę „Mori – muszę już iść” Dawida Podsiadły. Wtedy prawie wszyscy płakali

– powiedział jeden z mieszkańców, cytowany przez TVP Bydgoszcz.

Klaudia była doktorantką Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, absolwentką szkół w Trzemiętowie i Sicienku, a przede wszystkim – jak wspominają lokalni radni – wrażliwą i dobrą osobą.

– Pani Klaudia była Córką… i przede wszystkim dobrym, wrażliwym człowiekiem, który miał przed sobą całe życie

– napisał w mediach społecznościowych radny Arkadiusz Szczepaniak.

– Ta tragedia poruszyła mnie do głębi. Nigdy wcześniej nie czułem się tak bezsilny, tak dotkliwie wstrząśnięty - dodał.

Po tragicznej śmierci młodej kobiety, gmina Sicienko uczciła jej pamięć minutą ciszy. Poruszający wpis zamieścił także Radosław Kempiński.

– Z całego serca składam najszczersze kondolencje rodzinie. Wiem, jak wiele osób Ją kochało, jak wielu z nas teraz cierpi i nie potrafi zrozumieć, dlaczego właśnie Ona…  Klaudia nie powinna była zginąć. Zawsze będę Ją pamiętać. Spoczywaj w pokoju… 

– napisał radny województwa .

Klaudia została zaatakowana w Toruniu przez obywatela Wenezueli. Sprawa wstrząsnęła nie tylko lokalną społecznością, ale i całą Polską. W obliczu tej tragedii wiele osób pyta, jak mogło do niej dojść i dlaczego tak się stało. Na razie zostaje tylko żałoba – i pamięć o dziewczynie, która „powinna żyć”.